بندر تاریخی لافت به عنوان یکی از قدیمی ترین سکونتگاه های جزیره قشم، مجموعه بی نظیری از ترکیب پدیده های طبیعی و دست ساخته های انسان است که در شمال غربی جزیره و و در پیش آمدگی خشکی های آن(دماغه) واقع شده است. لافت به صورت خطی در کنار ساحل امتداد یافته است، به گونه ای که می توان بافت تاریخی را سکونتگاهی به موازات ساحل عنوان کرد. بررسی های میدانی صورت گرفته در بافت ، موید تداوم ساختار خطی عمومی در نظام شهری و ساختارهای زیرمجموعه ای آن نیز هست. به عبارت دیگر در یک ساختار خطی، وجود محوری طولی به عنوان شریان اصلی دسترسی بافت ضروی بوده، اما دسترسی عمود بر این شریان در حکم دسترسی های به صورت نامنظم، شکل لافت را بوجود آورده اند. در بررسی دوره بندی توسعه و تکوین بافت قدیم و جدید، سه دوره قابل بازشناسی است، بافت تاریخی روستا که شامل هسته اولیه و بخش متأخر پیش گفته بوده و در حدفاصل کوه شهر و دریا و در امتداد خط ساحلی با عرض متوسط 170 متر و طول تقریبی یک کیلومتر شکل گرفته است. ساخت و ساز های جدید بخش جنوب شرقی که به صورت پراکنده در دامنه تپه ها و زمین های مسطح اطراف شکل گرفته که موجب جهت دهی توسعه اصلی روستا در بخش لافت جدید گردیده است. ساخت و ساز های بخش شمالی که در سطح محدودتر و با پراکندگی بیشتر نسبت به ساخت و ساز های جنوب شرقی و در شیب تپه ماهورها شکل گرفته است.
بافت شهر لافت از مجموعه ای از واحدهای همسایگی شکل گرفته است. این واحدها، سکونتگاه های نیمه درونگرا و یک طبقه ای هستند که چیدمان فضایی ساده ای در آن لحاظ شده است. سازماندهی فضایی در هر مجموعه مسکونی به گونه ای است که فضای نیمه باز(ایوان) در مقایسه با فضاهای موجود در واحدهای مسکونی فلات مرکزی ایران، بیشتر بچشم می خورد. واحدهای مسکونی لافت ،خانه های تک ایوانه و یا دو ایوانه ای هستند که به ترتیب یک یا دو ضلع از حیاط مرکزی را به خود اختصاص داده اند. ایوان در این منطقه، از سایر نواحی ایران بزرگتر بوده و فضایی بسیار مهم در بنا محسوب می گردد.
Go to top